Coido que o meu sorriso orfo sobrouche. Escorrenteino e formei unha media lúa para os teus ollos de améndoa quente. Para min son mouros. Voltácheste e seguiste a mirar entre os saldos. Observei como as tuas mans apalpaban os texidos buscando a calidade media na baratería.
Saín e pregunteime porqué o fume do pitillo se distorsionaba na néboa apombada e porqué o mercurio sanguíneo pingaba espeso sobre a beirarúa deixando un rastro con aroma a derrota.
É inverno. Busco palabras entre os alentos conxelados por este frío de inverno. E os tacóns afóganse nas lousas cun ruido oco, imperceptible entre a música de rebaixas. É inverno.
O EMBUDO ACORNETADO (repetido 20.04.08)
Mattia Pretti - La Vanité
Desperteime entre sabas e almofadas. Non sei se nun día claro ou oscuro, a ventá estaba pechada. Costoume a posta en pé, non me sostiña, tiven que dar unha pirueta para deixar a base no chan e o pescozo cara o teito. ¡Mi madriña! ¡Son un embudo!
Corrín a mirarme no espello, ¡un embudo acornetado!. Esto non foi o que pactei co demo. O moi descarado presentouse ante min, cando estaba durmevela, e deixou que lle pedira un desexo. ¡Prometeumo! Eu só lle dixen que quería ser. ¡E o trasno burlón fixo de min un embudo! ¡Bonita forma de ser! ¡Agora todos pensarán que as miñas nádegas son como a conquista do Sáhara!
Chameino de inmediato e facéndose o remolón apareceu xa na noitiña.
- Perezoso miserable ¡son un embudo acornetado!
- Non podía ser doutra maneira, dixo o diaño. ¿Crees que si te convertira en rá alguén podería pensar que dándote un bico transformaríaste en princesa? Non. ¿Crees que si te convertira en cabalo alguén podería pensar que eres o animal máis elegante, esbelto e intelixente? Non. ¿Crees que si foras flor alguén pensaría que o teu aroma podería engaiolar as bestas? Non. Só me quedaban o hipopótamo e o embudo. E dada a tua natureza pareceume que o embudo acornetado era a tua forma de ser. Date conta que agora es blanquiña, pero cando se transfegue o viño, collerás unha fermosa cor sonrosada que alegrará as tuas meixelas.
Calei, tiña razón, o rosiña sempre me favoreceu. Non habería embudo máis fermoso en tódala comarca, incluso podería camiñar con máis garbo. Ía ser un embudo glamouroso.
Corrín a mirarme no espello, ¡un embudo acornetado!. Esto non foi o que pactei co demo. O moi descarado presentouse ante min, cando estaba durmevela, e deixou que lle pedira un desexo. ¡Prometeumo! Eu só lle dixen que quería ser. ¡E o trasno burlón fixo de min un embudo! ¡Bonita forma de ser! ¡Agora todos pensarán que as miñas nádegas son como a conquista do Sáhara!
Chameino de inmediato e facéndose o remolón apareceu xa na noitiña.
- Perezoso miserable ¡son un embudo acornetado!
- Non podía ser doutra maneira, dixo o diaño. ¿Crees que si te convertira en rá alguén podería pensar que dándote un bico transformaríaste en princesa? Non. ¿Crees que si te convertira en cabalo alguén podería pensar que eres o animal máis elegante, esbelto e intelixente? Non. ¿Crees que si foras flor alguén pensaría que o teu aroma podería engaiolar as bestas? Non. Só me quedaban o hipopótamo e o embudo. E dada a tua natureza pareceume que o embudo acornetado era a tua forma de ser. Date conta que agora es blanquiña, pero cando se transfegue o viño, collerás unha fermosa cor sonrosada que alegrará as tuas meixelas.
Calei, tiña razón, o rosiña sempre me favoreceu. Non habería embudo máis fermoso en tódala comarca, incluso podería camiñar con máis garbo. Ía ser un embudo glamouroso.
5 comentários:
Vexo que recuperaste parte do escrito, pero sen choiva nin paraugas, porque había un paraugas...
Sí, é inverno, pero as margaritas empezan a sair polo campo neste pequeno respiro anticiclónico.
Un bico. E non te vaias antes de que podamos lerte.
Deleitanos un pouco máis... Majo
miña nena para eso se inventaron as rebaixas para escorrentar a monotonía do inverno,a risa de media lúa terá que dar paso a da lúa chea....
mira que non avisarme,xa verás como te pille,bicazos.
Fermoso e triste. Dá gusto volver a terte polo blogomillo.
Non te sabía de volta... se cando escribir é unha necesidade... sempre se volve.
:)
E veña, que xa está a primaveira á volta da esquina
Enviar um comentário