Odilon RedonSoñeite, témpano, entre alaridos,
desfacéndote en tesouros perlados,
como zume de ceo, cristalino,
refulxente,
soñeite, chama, nos confíns do averno,
provocando lumes en espirais douradas,
como estrela fugaz, incendiada,
rutilante.
Soñeite, soñeite, soñeite,
agochado na decadencia,
xirando a roda do mundo,
xirando, xirando, xirando.
5 comentários:
Agochado na decadencia..
Ás veces as cousas máis interesantes agóchanse no decadente.. certo. ¿Ou será a mesma decandencia o que os fai interesantes?
Sen parar de soñar, nin de xirar, nin de moverse.
Xa sabes, se deixas de moverte, deixas de ser..
Bico
Ay que me mareé... ja ja ja A veces tanta vuelta que da la vida me llega a marear de verdad, ¿no gira a veces demasiado rápido? A veces tanto sueño, despierta o dormida, me confunden. Pero... divinos los cambios, los giros, el movimiento que nos mantienen vivos. Que ni los sueños ni los giros decaigan o se deshagan.
Besosssssss
Ben escrito. Hai soños moi, pero moi reales. Bico
"Agochado na decadencia"...Curioso, fermosa maneira de expresar. Voltarei por aquí. Un saúdo.
Enviar um comentário