A

Din que o mar está feito de madeixas de bágoas salgadas, e que a choiva cubre os prados do amarelo da magarza. Que a secura dos veráns tingue as tardes dun semitón sépalo a espera dun outono irisado. Din que a cor das meixelas son ollos de ceo sonroxados polo rubor da primavera. E que a herba tórnase moura cas pisadas do inverno por esta terra engalanada.

Din que basta cun pecho mirar pra tecer sendeiros con fíos dourados e que o corazón se esvae como saraiba cando descobres o eterno amor que se agocha na tua ialma. Din que os beizos se entreabren como quentes orquídeas violáceas e que os bicos teñen o sabor suave que se agocha nas tempestades. Din que os arduos camiños da vida son como agullas de ferro e que o cravar en ti doen como falsos espellos.

Din que te mirei así, con ollos de lúa chea, e que aullei mar adentro nas noites e o tempo. Din que me mirache así, con ollos de madrugada, e que sentiron os berros da eternidade golpeando os menceres desta terra engalanada. Cando falan de amor, falan de nós, das nosas miradas, das augas que fecundaban aquelas terras namoradas.

NENA(28.08.08)

Renoir - Desnudo al sol

As tuas cadeiras cimbreaban como as campás da vella igrexa, aquélas que sobresaían entre os tellados da barriada. Aquel andar pomposo, regustado, debuxando ondas mariñas nunha beirarúa acolchada de lousas, desiguais, indiferentes, xordas.

As casoupas de antaño son agora deshonestos edificios, un, dous, tres, un, dous, tres, un, dous, tres, simulan casillas dun taboleiro de xadrez de chirriantes cores e gritan o pasar, chirrían, arañan a ialma, os sentidos, a carne.

Os teus peitos, nena, alumeaban a cidade, pernoctaban polas rúas e arrulaban o mencer. A tua sonrisa era fresa doce, vermella, agrumada, fruta fervorosa, compracida, ardente. Beizos meus os que recordo. Case imposibles. Os recordo como anuncios fluorescentes, de neón.


Os semáforos pechados, as ventás pechadas, os bares pechados, as tendas pechadas, parece tarde e noite, parece inverno e frío, parécema nena que só estou aquí de paso, paréceme, nena, que xa estás pasada de moda, e o verte decidín cambia-lo recordo polo desta noite, porque allada, o tintineo das campás segue a soar dentro de min como unha chamada salvaxe, esmerada, ata o fin do mundo. E os teus ollos, nena, os teus ollos ... mírame, fanme soñar.

Recórdame que extenda o teu aroma polos meus ollos,
como pano namorado.

Recórdame que recolla a tua lingua nos meus peitos,
como orquídea salvaxe.

Recórdame que enmascare a tua sonrisa nos meus beizos,
como almíbar de ceo.

Recórdame que enrosque o teu corpo nas roxas carnes,
como serpe velenosa.

Chúpame o corazón e faime túa, déixame correr en ti.

CANDELA (05.09.08)

Derain - La espalda

Candela afrouxou os fumes ó tempo que afrouxaba o corsé. Baixo o acendido candil queda máis evocador,e se dixera que a luz é vermella, de graxa vermella, aceite aromático dun vermello chillón, de sabor a fresón maduro, a escea xa se convirte en case erótica. Pero esto non é unha taberna, nunha aldea de soños. Candela camiña pola rúa, xogando a burlar farolas, pero non é unha nena, quizáis polo cabelo ensortixado e as curvas carnosas, e lentamente afrouxa o corsé mentras afrouxa os fumes.

Os coches pasan a modo, a néboa exténdese diante dos faros, cubrindo a sua mirada dun ton grisáceo acordeón, xa sei que non é unha cor, qué clase de descripción é esa para unha cor, pero todos recoñecemos ese son grave e distorsionado do acordeón, espeso, como os párpados, igual que a néboa da noite diante dos faros, que vai extendéndose como a melaza xove, a fresca, a que se derrete nas mans.

Candela deléitase na suavidade da mel cando a revolve cos dedos, a entrelaza, a provoca, a excita, para logo pasar a lingua e saborear o zucre grumoso que quedou engaiolado nas mesmas mans que a adoraron. Pero non é unha nena, quizáis polos recordos e a mirada envellecida, e lentamente afrouxa os fumes mentras afrouxa o corsé.

Algún transeúnte camiña apurado pola outra beirarúa, outros por ésta, con pasos firmes e apresurados, e fan ruido ademais, quedaría ben que o ruido fose de candilexas, pero esto non é a cima dunha montaña no atardecer, e os transeúntes non respetan a lentitude de Candela, que non respira, e afrouxa o corsé o ritmo dos fumes, e tampouco camiña, pasea, só pasea para ver si logra chegar o final das farolas para mergullarse na oscuridade pecha do sinsentir.

É inverno

Coido que o meu sorriso orfo sobrouche. Escorrenteino e formei unha media lúa para os teus ollos de améndoa quente. Para min son mouros. Voltácheste e seguiste a mirar entre os saldos. Observei como as tuas mans apalpaban os texidos buscando a calidade media na baratería.

Saín e pregunteime porqué o fume do pitillo se distorsionaba na néboa apombada e porqué o mercurio sanguíneo pingaba espeso sobre a beirarúa deixando un rastro con aroma a derrota.

É inverno. Busco palabras entre os alentos conxelados por este frío de inverno. E os tacóns afóganse nas lousas cun ruido oco, imperceptible entre a música de rebaixas. É inverno.

O EMBUDO ACORNETADO (repetido 20.04.08)

Mattia Pretti - La Vanité

Desperteime entre sabas e almofadas. Non sei se nun día claro ou oscuro, a ventá estaba pechada. Costoume a posta en pé, non me sostiña, tiven que dar unha pirueta para deixar a base no chan e o pescozo cara o teito. ¡Mi madriña! ¡Son un embudo!


Corrín a mirarme no espello, ¡un embudo acornetado!. Esto non foi o que pactei co demo. O moi descarado presentouse ante min, cando estaba durmevela, e deixou que lle pedira un desexo. ¡Prometeumo! Eu só lle dixen que quería ser. ¡E o trasno burlón fixo de min un embudo! ¡Bonita forma de ser! ¡Agora todos pensarán que as miñas nádegas son como a conquista do Sáhara!


Chameino de inmediato e facéndose o remolón apareceu xa na noitiña.


- Perezoso miserable ¡son un embudo acornetado!


- Non podía ser doutra maneira, dixo o diaño. ¿Crees que si te convertira en rá alguén podería pensar que dándote un bico transformaríaste en princesa? Non. ¿Crees que si te convertira en cabalo alguén podería pensar que eres o animal máis elegante, esbelto e intelixente? Non. ¿Crees que si foras flor alguén pensaría que o teu aroma podería engaiolar as bestas? Non. Só me quedaban o hipopótamo e o embudo. E dada a tua natureza pareceume que o embudo acornetado era a tua forma de ser. Date conta que agora es blanquiña, pero cando se transfegue o viño, collerás unha fermosa cor sonrosada que alegrará as tuas meixelas.


Calei, tiña razón, o rosiña sempre me favoreceu. Non habería embudo máis fermoso en tódala comarca, incluso podería camiñar con máis garbo. Ía ser un embudo glamouroso.