Resolveu unha volta dramática. Co sombreiro a media asta e a gravata na man, arrastrando os pés.
Queimas. Mírasme e queimas. E o clímax está no devir da lingua que humedece cada partitura desta estación. Devoras. Cámbioche a vista cega por unhas mans cicatrizadas na obviedade do desexo. Eso penso. O resto de comensais non pensan nada sobre ..., paréceme.
Sentouse, déspota, entre a cobiza e a compaixón. A gravata baixo a copa de viño, collendo un ton avinagrado reserva ...... demasiado roxo reflexando a sua face. Xa todos sentados, comendo e falando, non quitou o sombreiro, pena que non lle chegaran as ás para tapar as orellas. Entre nós ... creo que escoitou os meus pensamentos.
Ardes. Mírasme e queimas. E eses beizos que empalagan e laian, como trabadas dun can sedento de sangue. Devoras. Cámbioche ese coiro rancio por susurros de cama, de qué ... por qué ... Eso penso. Só xemidos no punto álxido, coma o resto, cas meixelas dun postcoito mal rematado.
Comezou a comer desafogando o padal maleducado. Patética imaxe dun tipo común, só cos botóns impares suxeitando o peito. Pero cala mentras comes!, detesto ver os restos mareados, machacados, corruptos, desternillados nesa boca de ... de ... de chumbo, quizáis, xelatinosa.
Resolveu o postre nunha copa de licor. Co sombreiro apoiado no embigo e unha charla enmarañada, entre dentes.
